سبا

ای کاش با تو میموندم

ای کاش از تو میخوندم

ای کاش ای کاش

عشقت عشق دنیامه

عشقت شوق فردامه

ای کاش ای کاش

ای وای قلبم بی تابه

ای وای چشمام بی خوابه

کاش با من بودی هر شب

آه ای کاش

چشمات چشمه نورن

چشمات مست و مغرورند

ای کاش ای کاش

برگرد بی تو گریونم

برگرد با تو میمونم

ای کاش ای کاش

ای وای قلبم بی تابه

ای وای چشمام بی خوابه

هرجا مهتاب مهتابــــــه

ای کاش

خدايا به كسي اين اجازه رو بده به من بگه دوستت دارم كه عشق و دوست داشتنه من ريشه تو وجودش كرده باشه و هيچ زمان تركم نكنه

حتي اگه تركش كردم، انقدر منو دوست داشته باشه كه برگرده... حتما دليل ترك كردن چيزي نيست جز اينكه فقط بفهمم آيا اون عشق و دوس داشتن نسبت به من ابدي هست يا يه حس زودگذر و شايد هوس باشه

دلم بيشتر ميشكنه وقتي ميبينم كسي كه كلي ادعاي دوس داشتن ميكنه با يه تلنگر و يا بهتره بگم با يه امتحان ساده منو به راحتي فراموش ميكنه

دردناك تر از همش اينه كه، كسي كه تا ديروز داشت ميگفت دوستت دارم...چيزي نگذشته و خبر ازدواجش رو ميشنوي

اينجاست كه آدم نه تنها ناراحت نميشه، بلكه افقط و فقط براي خودش كلي افسوس ميخوره و ميگه من كه زياد ادعايي نكردم، هنوز نتونستم اون شخص رو از خاطرم بيرون كنم اما اون با اين همه ادعاااا منو به راحتي فراموش كرد و حالا قراره مثلا ازدواج كنه...

به اين معتقد نيستم كه بايد تا ابد پاي يه نفر بموني

اما كلمه ي دوستت دارم! يه كلمه ي سنگينه! زماني بهش بگو دوستت دارم كه بااا تماااام وجوووود اين حس رو احساس كني و واقعا با اون معناي عشق و دوست داشتن رو فهميده باشي

براي همه ي جوونا آرزوي خوشبختي دارم.

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم 
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم 
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي 
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي 
يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود 
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه 
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت 
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته 
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب
مي گفت 
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري 
به جان دلبرش افتاده بود- اما- 
طبيبان گفته بودندش 
اگر يک شاخه گل آرد 
ازآن نوعي که من بودم 
بگيرند ريشه اش را و 
بسوزانند 
شود مرهم 
براي دلبرش آندم 
شفا يابد 
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را 
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده 
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه 
به روي من 
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من 
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و 
به ره افتاد 
و او مي رفت و من در دست او بودم 
و او هرلحظه سر را 
رو به بالاها 
تشکر از خدا مي کرد 
پس از چندي 
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت 
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت 
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟ 
در اين صحرا که آبي نيست 
به جانم هيچ تابي نيست 
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من 
براي دلبرم هرگز 
دوايي نيست 
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!! 
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و 
من در دست او بودم 
وحالا من تمام هست او بودم 
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟ 
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟ 
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت 
که ناگه 
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد 
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه - 
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت 
نشست و سينه را با سنگ خارايي 
زهم بشکافت 
زهم بشکافت 
اما ! آه 
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد 
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد 
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد 
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را 
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد 
بمان اي گل 
که تو تاج سرم هستي 
دواي دلبرم هستي 
بمان اي گل 
ومن ماندم 
نشان عشق و شيدايي 
و با اين رنگ و زيبايي 
و نام من شقايق شد 
گل هميشه عاشق شد

الكي نوشت: يه كم واسه امسال استرس دارم. از بس گفتن حسابان سخته.

خدا سال ديگه هم كه كنكور. كي حوصله درس خوندن داره. نه؟

كلاس جبرو احتمال و حسابان و فيزيك ثبت نام كردم. حسابان كه تو مدرسه هفته اي 6 ساعت داريم. با آموزشگاه هم كه برم ميشه هفته اي 10 ساعت.

ميخواستم شيمي هم ثبت نام كنم اما ديگه وقت ندارم. از هفته ي ديگه بايد كلي كلاس برم. خيلي متاسفم

خدايا كمكم كن. اي خدااااااااااا

الغوث الغوث.خلصنا من الدرس يا رب